درآسمان بسطام

نظر کردم در پرودگار خویش به چشم یقین
از پس آنکه او مرا،از نظر به غیر خویش،بازداشت
و مرا به نور خویش روشنایی بخشید
وشگفتی هایی از سرّ خویش به من نمود
وهویت خویش را به من نمود
پس نظر کردم،به هویت او،در انانیت خویش
پس از میان برخاست نور من به نور او
و عزت من به عزت او
وقدرت من به قدرت او
ودیدم انانیت خویش را به هویت او
و بزرگی خویش را به بزرگی او
و رفعت خویش را به رفعت او
پس نظر کردم در او به چشم حق و بدو گفتم این کیست؟گفت این،نه من است نه جز من،نیست خدایی جز من.(سلطان العارفین بایزید)