«در بستر عمل ارتباطی،ما صرفا کسی را عقلانی نمی دانیم که قادر باشدحکمی[ناظر به واقع]را پیش نهد،و در صورت نقد شدن،بنیان حکمش را با اشاره به مستندات متناسب محکم کند،بلکه ما آن کسانی را هم عقلانی می دانیم که از هنجارهای مستقر پیروی می کنند و قادرند وقتی نقد می شوند عملشان را با تشریح وضعیت در پرتو توقعات مشروح توجیه کنند.»